[Inuyasha fic ฉบับลอง] Like-minded (1/?)

posted on 09 Jun 2012 20:20 by seon-00 in FanFic
 
 
Don't  leave  me  here, please!
 
 
 
 
ทุกคนคงสงสัยว่าทำไมต้องเป็นฉบับลอง
 
ฉบับลอง = ลองกระแสตอบรับเองค่า
เพราะเรื่องอินุยาฉะนี่ก็เก่าเก๊าเก่า ถ้าบวกลบคูนหารอายุตัวละครในเรื่องจริงๆคงเป็นปู่ย่ากันหมดแล้ว = =
 
เซ็ทโชมารุ -....- - << คนที่ตั้งแต่แรกก็อายุปาเข้าไป 500 ปี
นาราคุ - แก่ดีแฮะ   = =; <<  คนอายุ 50 ปี ตั้งแต่เริ่ม
เซ็ทโชมารุ - (ตบนาราดังโพล๊ะ)  - -*
นาราคุ - โอ้ย! ข้าว่าตัวเองต่างหาก อย่าร้อนตัวได้มั้ย! =o=*
 
เอ่อ กลับเข้าเรื่องของเรากันดีกว่าค่ะ ไม่ต้องไปสนใจคู่ตบจูบคู่นั้นเลยค่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวยาว = =;;  
 
ดังนั้น ถ้าหากกระแสตอบรับไม่ดีก็จะหยุดเขียน เพราะดูเหมือนยิ่งแก่ขึ้นเซยิ่งนิสัยเสียค่ะ พล็อตน่ะมีพอเขียนตอนแรกได้อย่างเดียว พอตอนต่อมาก็จะตันซะอย่างงั้น แรงบรรดาลใจฟีบเร็วเว่อ ต้องคอยหาความวายมาเติมตลอด อนึ่ง เรียกง่ายๆคือ "เป็นพวกเขียนได้แต่ตอนเกริ่นนำ" น่ะเอง
 
ถ้าฟิกนี้กระแสไม่ดี ก็จะเขียนฟิกเรื่องใหม่ต่อ (เอ่อ ตอนเดียวแต่ไม่จบเช่นกัน เอ๊ะ หรือว่าเซชอบให้คนอ่านค้างคาเกินไปนะ - -;)
 
อีกอย่าง ที่มาของฟิกนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะมาจากอยากฝึกเขียน ฝึกใช้ภาษาหลังจากที่เซไม่ได้ลงมือแต่งมานานนนนนนมาก นับจนบัดนี้ฟิกที่ดองไว้ก็ยังดองอยู่อย่างงั้น ตอนนี้มือถูกความโหดร้ายของเวลา + ความขี้เกียจจนแข็งไปหมด เขียนไม่ค่อยออกเลย T^T
 
นาราคุ - ขี้เกียจ "มือ" เป็นขน = =
เซ - อย่ามาทำลายสุภาษิตอันสวยงามนะยะ!!! =[]=*
เข้าเรื่องงงงง!!  ฟิกนี้ต่อจากเล่ม 45 หรืออินเมะภาพ final act ตอนที่ 6 ฉากที่โมเรียวมารุสู้กับนาราคุและดูดตัวร้ายหน้าหล่อของเราเข้าไป แต่สุดท้ายโมเรียวมารุก็โดนดูดกลับเข้าไปแทน โผล่เป็นบุรุษหน้ากากแก้วดังภาพค่ะ
 
 
 
ในฟิกของเซก็เริ่มขึ้นตรงฉากที่มิโรคุพยายามดูดนาราคุเข้าไปทั้งๆที่มีไอพิษมากมาย
 
 
 
และเรื่องราว...เริ่มต้นจากเพลงๆหนึ่ง..
 
...ใจหายไปเลย หายไปในอากาศ...ลอยไปกับสายลมไปสู่...?
พ่อง!! ไม่ใช่แระ เอาใหม่ๆ  =___=*
 
อะแฮ่มๆๆ.....
.....กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...... =W= นี่ก็ไม่ใช่เว้ยยยย!! (ล้มโต๊ะ) << ทะเลาะกับตัวเองเพื่อ?  -*-
 
(เอาจริงล่ะนะ / คนอ่าน - ซักที - -*)
 
(เลียนแบบท่านกั้งท่านหวาน พึ่งรู้ว่าต้องเขียนไตเติ้ลแบบนี้ = =)
 
นาราคุ - ช่วยเขียนชื่อเรื่องที่แปลออกง่ายๆได้มะ = =*
 
 

Title  :  Like-minded  (1/??)

Pairing  : Naraku  X  Sesshoumaru

Rate  :  PG - ??

Author  :  Zenasu

Note  :

- นี่คือ แฟนฟิกชั่น (Fan Fiction) หรือเรื่องที่แต่งขึ้นอิงจากการ์ตูนเรื่อง อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน (สยามอินเตอร์คอมมิก) อ.ทาคาฮาชิ รูมิโกะ

- นี่คือฟิกฉบับลอง อาจไม่มีต่อแล้วแต่กระแสตอบรับค่า

 - ห้าม copy ลอกเลียนแบบ ไปเผยแพร่ไปไว้ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ (เซตามหลอนนะขอบอก = =)

- เตือน!! นี่เป็นแนว Yaoi / Boylove / ชายxชาย นะคะ 
.
.
.
Love is like a wind, you can't see it but you can sense it.
ความรักก็เหมือนสายลม ไม่อาจมองเห็นแต่สัมผัสได้
.
.
.
 
" ช่องว่างแห่งลม!!"
 
ไอพิษสีม่วงดำที่แผ่กลิ่นอายน่ารังเกียจถูกดูดเป็นสายหายเข้าไปในช่องว่างแห่งลมของมิโรคุ  ในขณะที่สายลมกรรโชกพัดปราณพิษรอบผาให้อ่อนลง   ร่างของนักบวชหนุ่มกลับร้อนเป็นไฟด้วยไอพิษมหาศาลฉีดพล่านในเส้นเลือดราวกับจะกรัดกร่อนผิวหนังให้ละลายจากภายใน   แต่แม้เลือดจะไหลทะลักออกปากและจมูกจนกลิ่นคาวเคล้าตลบบดบังวิสัยทัศน์เกือบหมด   ก็ไม่อาจบดบังร่างสูงโปร่งผมดำยาวหยักศก และนัยน์ตาเย้ยหยันสีเลือดที่ทำให้เลือดวิ่งพล่านด้วยความแค้นหายไปจากความคิดของมิโรคุ
 
...ดวงตาเลือดเย็นของครึ่งอสูรคู่อาฆาต...นาราคุ...
 
นัยนต์ตาดำขลับมองไปยังเจ้าของเรือนผมหยักศกดำปลิวสยายไปตามลมดูมืดล้ำราวใยแมงมุมปีศาจ   ใบหน้าคมสลักเสลาไม่อาจลดทอนประกายความร้ายกาจจากดวงตาสีโลหิตของบุรุษซึ่งลอยร่างเปลือยเปล่าอยู่บนอากาศ   อบอวลด้วยไอพิษสีคล้ำกับลิ่มเพชรประกายวาววับที่ดูดมาจากโมเรียวมารุ
 
 และตรงก้อนเพชรในอกด้านขวานั้น...มีเด็กทารกซ่อนอยู่ในเขตอาคม...
 
อากาโกะ...ภาชนะหัวใจของนาราคุ...
 
'อีกนิดเดียว  อดทนอีกนิดช่องว่างแห่งลม  ใกล้จะดูดหัวใจมันได้แล้ว!'
 
ดอกไม้หินแวววาวก่อนนั้นเริ่มปริแยกออกปล่อยให้เด็กทารกเผือกเคลื่อนออกมาจากอกนาราคุที่ละน้อยๆ...จนกระทั่งลูกแก้วฟุโยคิที่ร่างแบงภาคทารกนั้นถืออยู่ปลิวหลุดเข้าไปในช่องว่างแห่งลมพร้อมอาคมที่อันตรธานหาย
 
 "หยุดนะท่านนักบวช!!"
เสียงคุ้นหูของนักล่าปีศาจสาวแทรกผ่านเสียงลมเข้ามา  แต่แต่มิโรุกลับกัดฟันเปิดช่องว่างของมือขวาต่อไปอย่างไม่สนใจเสียงร้องห้ามข้างตัว
 
ทันใดนั้น...แขนขวารู้สึกเหมือนถูกกระชากออกจนแทบหลุด  ความรู้สึกแสบร้อนตรงมือขวาหายไป 
 
แทนด้วยสำผัสเย็นๆของลูกประคำซึ่งถูกจับสวมโดยไม่ใช่ใครอื่นนอกจากครึ่งอสูรผมเงิน 
 
ก่อนภาพรอบข้างและสติอันน้อยนิดของนักบวชหนุ่มจะโดนสีแดงฉานกลืนลงไปในความมืด
 
"มิโรคุ!!"
 
อินุยาฉะพยุ่งร่างโชกเลือดของมิโรคุลงบนพื้นอย่างเบามือ โดยมีซังโกะคอยประคองไม่ห่างด้วยดวงตารื้นน้ำ ไม่ต้องเข้าไปใกล้ก็รู้ว่านักบวชหนุ่มกำลังโดนพิษเล่นงานอย่างหนัก
'...มนุษย์น่าโง่เอ๊ย...'
 
ร่างสูงลอยอยู่บนอากาศอย่างสบายอารมณ์   ริมฝีปากคู่บางซีดยกยิ้มพลางมองเหตุการณ์เบื้องหน้าอย่างไม่หวาดหวั่นราวกับว่าเมื่อไม่วินาทีก่อนนี้ตัวเองไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับความตายจากช่องว่างแห่งลม  นั่นเพราะรู้ดีแก่ใจว่าถึงแม้นั่นจะหมายถึงการปล่อยให้ปีศาจร้ายรอดจากความตาย   แต่กลุ่มสิ่งมีชีวิตที่ต่างเรียกกันและกันว่า 'เพื่อน' พวกนี้จะไม่มีวันปล่อยให้มิโรคุตายเด็ดขาด
"พวกเจ้านี่มันโง่จนกู่ไม่กลับ ถ้าปล่อยให้มิโรคุเปิดช่องว่างแห่งลมนานกว่านี้สักนิด...ก็จะดูดหัวใจของข้าได้อยู่แล้ว..." รอยยิ้มเยาะแย้มกว้างออกอย่างขบขัน "..นาราคุคนนี้จะได้ตายอย่างที่พวกเจ้าต้องการไงล่ะ"
 
"หุบปาก! แผลแห่งลม!"
 
นาราคุกลับทำเพียงหัวเราะขึ้นจมูก  คมดาบลมพุ่งปะทะเกรี้ยวกราดแต่มันไม่ต่างจากลมหายใจอันแผ่วบางยามต้องกับเขตอาคม   หรือแม้จะถูกทำลายเกราะป้อนกันไป  ด้วยร่างกายที่มีทั้งร่างกายอันเปรียบดั่งป้อมปราการของโมเรียวมารุและเกราะเพชรของอินุยาฉะคงทำให้ไม่รู้สึกระคายผิวสักนิด ท่ามกลางการต่อสู้ที่ใกล้จะสิ้นสุด...ทารกอากาโกะปรือตาขึ้นจากนิทรา   หน้าเล็กกลมพลันกระตุกอย่างเคืองแค้นยามเห็นใบหน้าคมสันของคนที่จับกุมตัวกำลังยิ้มน้อยๆไม่สะทกสะท้าน
 
'..คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานแล้วสินะ   น่าขันนัก  ข้าไม่ยอมให้แกสมดังแผนทุกอย่างหรอก!' ทารกน้อยแสยะยิ้มร้ายกาจ 
 
'...ถ้าข้าต้องตาย...แกอย่าหวังจะได้หัวใจแกคืน!!...'
 
ทางด้านนาราคุกลับไม่สังเกตถึงสายตาจงเกลียดจงชังบริเวณอกขวาตน   ดวงตาสีเลือดกำลังวุ่นอยู่กับการจ้องมองกลุ่มคนที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับตนอย่างดูถูก
 
"ข้าล่ะซึ้งใจกับความเมตตาครั้งนี้ของพวกเจ้านัก..." พูดเสียงเยาะและใช้ดวงคู่คมจ้องมองไปที่อินุยาฉะ 
 
"...แล้วอย่านึกเสียใจล่ะ...ที่ปล่อยในนาราคุคนนี้มีชีวิตรอด!"
 
สิ้นคำ   พายุไอพิษก่อปรขึ้นในอากาศจนฟุ้งไปรอบผา   เผาทำลายอากาศในปอดจนชวนสำลัก   ก่อนร่าง ของนาราคุจะหายไปพร้อมกับการมาของแสงเจือจางของพระอาทิตย์ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันซ่อนตัวอยู่ในเมฆราวกับจะหนีหน้าครึ่งอสูรสรสีดำตนนั้น
 
 
และอาจเพราะลมแรงหรือแสงอันค่อนข้างแสบตาของยามเที่ยง ไม่มีใครมองเห็นบางสิ่งที่ปลิดปลิวลอยไปกับลม ลอยหายไปจากสายตา
 
 
ไม่แม้แต่พวกอินุยาฉะ...
 
 
...ไม่แม้แต่นาราคุ ...................
............
.......
....
..
.
 
...ยกเว้นคนๆหนึ่งอยู่ไกลออกไป...ได้มองเห็นบางอย่างที่กำลังลอยมาตามลมมาอย่างช้าๆ
 
"...?.."
 
 
๐ LIKE-MINDED ๐ LIKE-MINDED ๐ LIKE-MINDED ๐ LIKE-MINDED ๐ LIKE-MINDED ๐ LIKE-MINDED ๐ 
 
 
"นี่มันอะไรกัน!"
เสียงตวาดกราดเกรี้ยวดังลั่นไปทั่วประสาท   พาให้ชีวิตของ่รางแบ่งภาคไม่กี่ตนบริเวณนั้นสะดุ้งสุดตัว  เจ้าของเสียงทุ้มต่ำไม่ใช่ใครนอกจากครึ่งอสูรหนุ่มที่ถูกตราหน้าว่าเป็นดั่งปีศาจร้ายแห่งยุกสงคราม   ผู้ทำลายได้ทุกชีวิตที่เข้ามาขวางทางโดยมือไม่เปื้อนเลือดสักหยด   และตอนนี้นาราคุกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยดวงตาสีเพลิงวาวโรจน์ จ้องเขม็งไปยังทารกตัวขาวเผือกในท่าหัวห้อยต่องแต่งไม่ต่างจากตุ๊กตา   ข้อเท้าทั้งสองถูกรวบไว้ในมือใหญ่ราวคีมเหล็ก
 
แต่อากาโกะกลับไม่แยแสต่อสภาพตัวเอง แต่กลับส่งยิ้มเยาะเย้ยไม่ต่างจากนาราคุเมื่อครู่ไปให้เจ้าตัวแทน
 
"...น่ากลัวเหลือเกิ๊น..."